تا شرایط کسی رو تجربه نکنی، نمیتونی درکش کنی

این حرف رو دیشب خواهرم بهم زد

امشب خودم دوست داشتم مخاطبم قبول کنه

و قطعا اون هم دوست داشت، من این جمله رو قبول کنیم.

مهمترین قسمت داستان اینه ک وقتی هم اینو میگیم و میدونیم ک شرایط هر کسی متفاوته، بازهم دوست داریم مخاطب، شرایط ما رو درک کنه، ن اینکه ما شرایط اونها رو درک کنیم.

سی ساله عمر کردیم، بیش از نصفش، مادرم هم پدری کرده و هم مادری هر روز ک گذشت بزرگتر و بزرگتر شدیم و مشکلاتمون هم بزرگتر و بزرگتر به همون نسبت هم، اون پیرتر و پیرتر شد وقتی پدر باشه، زن خونه خیلی از مسا

بعد مدتها همه چی اوکی بود.

گل میگفتیم گل میشنیدیم.

همه شون راضی شده بودن.

شدیم یکی

اما این وسط، گفتن یک جمله از کسی که نمیدونه باید چطور جلو زبونشو بگیره، باعث شد من هر حر فی رو بشنوم چیزهایی کلیاقتشو نداشتم، محکومیتی که حقم نبود. جهنم شد شبم.

شب ک هیچ، همه چیم

روزهای نسبتا خوبی رو پشت سر میزاریم.

کارها یکی کی داره جلو میره.

خداروشکر، خدا هم حواسش بهمون هست.

اما، آیاما میتونیم شکرگزار واقعی باشیم؟

باید تلاش کنیم که این موهبت ها رو قدردان باشیم و مهمتر از همه، حواسمون به این باشه که ما تازه اول راهیم. پس نباید رسیدن به موفقیت های الان، باعث بشه که فکر کنیم به همه چی رسیدیم.

ما با قدرت پیش میریم.

پینوشت:

همچنان شب نشینی های همیشگی هست هر چند کمتر شده اما هست. تفاوتش با قبل اینه ک الان دلم خوشه.

چند شبی هست ک تقریبا تا صیح کار میکنم.

اما امشب کمی فرق میکنه بطوریکه کارمو میشد تا 12 تحویل بدم اما به حدی رسیدم ک لج کردم با خودم و فقط وقت کشی میکنم.

من میام اینجا ک اونی ک نمیشه گفتو، بنویسم.

نمیدون چرا اما تا وقتی ک حرفمو نزدنم، هی بدتر میشم.

مدتهاست عصبانیت هامو مینویسم، اما بیشترش تو دفتری که خدا میدونه بجز خودم کی میخونه.

کاش بتونم تا همیش هخپنهونش کنم و یا اگر پنهون نشد، کسی دلش نخواد بخوندش.

چون مطمئنم اگر کسی دلش بخواد، به ره نحوی ک بشه، میخونه

اون وقت هیچ وقته ک واویلا

خدا بر همه اعمال ما، آگاه است

هیچ کسی از دل کسی خبر نداره.

خدایا خودت و کرمت

معمولا وقتی دو انسان متفاو ترو میبینم، خیلی وقتها، دلیل برتری اولی به دومی یا بالعکس رو، شرایط محیطی اونها میدوینم. این مورد ممکنه خیلی وقت ها درست باشه، اما به نظر من، مهمترین چیزی که برتری آدمها رو رقم میزنه، انتخاب های اونهاست.

خیلی ها رو دیدم که با نداشتن حداقل های زندگی، از ثروتمندترین ها شده اند.

خیلی هستند که با داشتن ثروت زیاد، نهایتا در میانسالی میشن ادمهای خیلی معمولی.

انتخاب های ادمها، زندگی ادمها رو میسازه.

زندگی ما ادمها، زمانی ارزشمند خواهد بود که حرفی برای گفتن داشته باشیم، برای دیگران ارزشمند باشیم، به درد جامعه بخوریم، مثال انسان خوب باشیم پدر خوب باشیم شوهر خوب باشیم فرزند خوب باشیم و نهایتا برادر